วันที่ไม่ชนะ

ตอนเด็กๆผมเรียนเก่งมาก ได้ที่หนึ่งตลอด แล้วเด็กเรียนเก่งที่สอบได้ที่หนึ่งในโรงเรียนที่ผมเรียนจะมีกิจกรรมปฏิบัติกันเป็นประจำอยู่สองอย่าง หนึ่งคือถือใบคะแนน และสองคือการรับพระราชทานรางวัลและทุนการศึกษา

เป็นธรรมเนียมว่าคนที่ได้ที่หนึ่งของแต่ละวิชารวมถึงคะแนนรวม จะต้องเดินถือใบรายงานคะแนนผลการเรียน ซึ่งมีหน้าตาเป็นกระดาษสีขาวแผ่นยาวๆเรียงลำดับรายชื่อนักเรียนทั้งห้องในวิชานั้นๆ ตั้งแต่คนที่ได้คะแนนมากที่สุดไปจนถึงคนที่ได้น้อยที่สุด เดินผ่านนักเรียนทั้งโรงเรียนบนหอประชุม เอาไปส่งผู้บังคับการ แน่นอนว่าผมเป็นหนึ่งในขาประจำที่เดิน “ถือใบ” นี้บ่อยมาก บางเทอมเดินทุกวิชา

และถ้าเรียนเก่งไปกว่านั้น คือได้ที่หนึ่งของชั้นปี นักเรียนก็จะได้มีโอกาสเข้ารับพระราชทานรางวัลเรียนดีและทุนการศึกษาจากสมเด็จเจ้าฟ้าืั้ที่เสด็จฯมาในงานโรงเรียน เด็กเรียนเก่งพวกนี้จะได้รับอภิสิทธ์ไม่ต้องไปนั่งในแถวรวมกับนักเรียนคนอื่นๆ แต่นั่งแยกมาอยู่หลังหอประชุมเพื่อสะดวกในการเดินไปรับรางวัลจะได้ไม่ต้องเดินแทรกแถวออกมา และก็แ่น่นอนว่าผมก็เป็นเจ้าประจำอีกเหมือนกัน

ผมนั่งแยกจากคนอื่นมาตั้งแต่ป.4 เรื่อยมาจนถึงม.6 ซึ่งแน่นอนว่า ผมไม่เคยรู้ (และไม่เคยใส่ใจ) เลยว่านักเรียนคนอื่นนั้น เค้านั่ง ยืนถวายความเคารพ สวดมนต์ หรือร้องเพลงอะไรกันบ้างตลอดพิธีที่ยาวนานหลายชั่วโมงบนหอประชุม ผมทราบแต่เพียงว่า ผมสามารถนั่งเล่นไปได้เรื่อยเปื่อย ลุกบ้าง แต่ไม่ต้องร้องเพลงก็ได้ (เพราะไม่มีคนเห็น) จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องออกไปรับพระราชทานรางวัล ได้ความรู้สึกเป็น “คนพิเศษ” มากๆ

แต่อยู่ดีๆพอ ม.4 ผมก็ไม่ใช่เด็กที่เรียนเก่งที่สุดอีกต่อไป ถือใบคนแนนน้อยลง และยังต้องมานั่งรวมกับนักเรียนคนอื่นๆในแถว ณ วันนั้นที่ปกติผมต้องอยู่ด้านหลังรอเวลาไปรับรางวัลอย่างเดียว และกลายเป็นว่า ผมทำอะไรไม่เป็นเลย ไม่รู้ว่าต้องยืนตอนไหน เพลงโรงเรียนก็ร้องไม่เป็นในขณะที่คนอื่นร้องมาหลายปีแล้ว อภิสิทธิ์และความพิเศษของผมหายไปหมด

นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้ผมรู้ว่าเวลาแพ้ มันเป็นแบบนี้นี่เอง ผมไม่ใช่ “คนพิเศษ” อีกต่อไป เมื่อุคณไม่ได้เป็นที่หนึ่ง ก็จะไม่มีใครเห็นคุณ ผมรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของสถานะตัวเองอย่างทันควัน และแน่นอนว่าผมรู้สึกแย่มาก

แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนเลยคือคนรอบข้าง เพื่อนเคยพูดกับผมยังไง เคยลอกการบ้านยังไงตอนได้ที่หนึ่ง พวกมันก็ยังเป็นเหมือนเดิม กระทั่งคนที่ได้ที่หนึ่งแทนผมก็ไม่เคยมาเยอะเย้ย อาจารย์ก็พูดกับเราเหมือนเดิม ใช้งานเราเหมือนเดิม แล้วผมก็คิดได้ ว่าสอบไม่ได้ที่หนึ่งโลกก็ไม่ได้แตกนี่หว่า อาจจะเสียความพิเศษบางอย่างไป แต่เรื่องอื่นๆมันก็ยังเหมือนเดิม

แล้วผมก็เรียนรู้ว่า การแพ้บ้าง ก็ทำให้เราเข้าใจชีวิตได้ดีขึ้น ไม่ได้หลงว่าตัวเองเก่งกว่าคนอื่นเสมอไป ไม่ได้หลงว่าตัวเองพิเศษกว่าคนอื่นเสมอไป และก็มองโลกด้วยความเป็นจริงมากขึ้น ว่ามีขึ้น ก็ต้องมีลง เป็นธรรมดาโลก

ถึงจะคิดได้ แต่ว่าหลังจากนั้นผมก็ไม่เคยเสียที่หนึ่งให้ใครอีกเลยจนจบ ม.6 (ฮ่าๆ) กลับไปเดินใบคะแนนเหมือนเดิม กลับไปนั่งหลังหอประชุมเหมือนเดิม . . . อย่างว่าแหละ ใครๆก็อยากเป็นคนพิเศษอยู่เสมอ

2 thoughts on “วันที่ไม่ชนะ

  1. มีความรู้สึกเหมือนผมเลย
    ผมได้ที่ 1 ตั้งแต่ ป.3-ป.5
    แล้วก็สูญเสียตำแหน่งไป
    แต่ไม่เคยได้เดินใบคะแนนเลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอด 10ปีที่อยู่ในโรงเรียน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s